Zjawiska peryglacjalne w Basutoland i Górach Smoczych w Natalu

Abstrakt

Artykuł w języku francuskim.

TYTUŁ ORYGINALNY: Phénomènes périglaciaires dans le Basoutoland et le Drakensberg du Natal

Północno-wschodnia, najwyższa część Gór Smoczych (ponad 3000 m), leży około 30° szerokości geograficznej południowej i jest w pewnym sensie odpowiednikiem Gór Atlas. Występują tam stosunkowo obfite opady śniegu i ponad 180 dni mrozu. Obecnie nie obserwuje się wyraźnego przemarznięcia gruntu. Spływ powierzchniowy topniejącego śniegu powoduje sortowanie wielkości materiału powierzchniowego, jest to znacznie nasilone przez nieprzepuszczalne podłoże bazaltowe i ich produktów wietrzenia. Kopalne terenowe formy peryglacjalne są liczne. W pobliżu szczytów, na umiarkowanie nachylonych zboczach, pojawiają się osady soliflukcyjne, powodujące asymetrię płytkich dolin. Piaskowce i warstwowane piargi pokrywają bardziej strome zbocza. W dolinach, położonych ponad 1000 m poniżej szczytów, rozciągają się stożki napływowe, składające się z bardzo dużych okruchów skalnych, produktów wietrzenia mrozowego w wyższych partiach. Przenikanie się osadów wskazuje na dwa stosunkowo niedawne okresy chłodu. W sprzyjających warunkach najmłodsze stożki są przykryte znacznie drobniejszymi osadami, czyli deponowanymi w warunkach znacznie korzystniejszych klimatycznie.